Finerenon w cukrzycy typu 1 i przewlekłej chorobie nerek.
To badanie fazy 3 opublikowane w NEJM wykazało, że finerenon poprawiał wyniki nerkowe u pacjentów z cukrzycą typu 1 i przewlekłą chorobą nerek, rozszerzając korzyści z niesteroidowego antagonizmu receptora mineralokortykoidowego poza populację z cukrzycą typu 2. Wyniki odpowiadają na dotychczas niezaspokojoną potrzebę terapeutyczną w nefropatii w cukrzycy typu 1.
Wstęp
Zgłaszano, że niesteroidowy antagonista receptora mineralokortykoidowego finerenon poprawia wyniki nerkowe i sercowo-naczyniowe u osób z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek (PChN). Skuteczność i bezpieczeństwo finerenonu u osób z cukrzycą typu 1 i PChN są nieznane.
Metody
Przeprowadziliśmy badanie fazy 3 z udziałem dorosłych z cukrzycą typu 1, PChN (szacunkowa wartość współczynnika filtracji kłębuszkowej [eGFR] od 25 do <90 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała) i albuminurią (wskaźnik albumina/kreatynina w moczu [przy albuminie mierzonej w miligramach i kreatyninie mierzonej w gramach] od 200 do <5000), otrzymujących inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) lub antagonistę receptora angiotensyny. Uczestników losowo przydzielono do otrzymywania finerenonu (10 lub 20 mg na dobę, w zależności od eGFR) lub odpowiadającego placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym była względna zmiana wskaźnika albumina/kreatynina w moczu w okresie 6 miesięcy.
Wyniki
Randomizacji poddano łącznie 242 uczestników. Mediana wskaźnika albumina/kreatynina w moczu zmniejszyła się z 574,6 na początku badania do 373,5 po 6 miesiącach u wszystkich uczestników przydzielonych do finerenonu oraz z 506,4 do 475,6 u uczestników przydzielonych do placebo. W okresie 6 miesięcy wskaźnik albumina/kreatynina w moczu zmniejszył się o 34% w przypadku finerenonu (średni geometryczny iloraz względem wartości wyjściowej 0,66; 95% przedział ufności [CI] 0,60 do 0,73) i o 12% w przypadku placebo (średni geometryczny iloraz względem wartości wyjściowej 0,88; 95% CI 0,79 do 0,98), co odpowiadało 25% większemu zmniejszeniu w przypadku finerenonu niż placebo (średni geometryczny iloraz dla finerenonu vs placebo 0,75; 95% CI 0,65 do 0,87; P<0,001). Najczęstszym zdarzeniem niepożądanym była hiperkaliemia (u 12 uczestników [10,1%] w grupie finerenonu i u 4 [3,3%] w grupie placebo); 2 uczestników (1,7%) przerwało stosowanie finerenonu z powodu hiperkaliemii. Po 6 miesiącach zmiana eGFR wynosiła -5,6 ml na minutę na 1,73 m2 w grupie finerenonu i -2,7 ml na minutę na 1,73 m2 w grupie placebo (różnica -2,9 ml na minutę na 1,73 m2; 95% CI od -5,1 do -0,7); wartości eGFR zbliżyły się do wartości wyjściowych w okresie wypłukiwania.
Wnioski
U dorosłych z cukrzycą typu 1 i PChN finerenon powodował istotnie większe zmniejszenie wskaźnika albumina/kreatynina w moczu niż placebo. (Finansowanie: Bayer; numer FINE-ONE w ClinicalTrials.gov, NCT05901831.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




