Πολυκεντρική ανοιχτή τυχαία κλινική μελέτη με τυφλή αξιολόγηση του πρωτογενούς τελικού σημείου σε 84 ασθενείς με συμπτωματική καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένη καρδιακή παροχή (HFpEF) και μέτρια έως σοβαρή λειτουργική μιτροπατική ανεπάρκεια (AFMR), οι οποίοι τυχοποιήθηκαν σε θεραπεία με σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη (n=41) ή σε τυπική φροντίδα (n=43). Πρωτογενές τελικό σημείο ήταν η μεταβολή της κλίσης της σχέσης μέσης πνευμονικής αρτηριακής πίεσης/καρδιακής παροχής (mPAP/CO) (μέση πνευμονική αρτηριακή πίεση προς καρδιακή παροχή), η οποία μετρήθηκε μέσω καρδιοαναπνευστικής δοκιμασίας άσκησης με ταυτόχρονη ηχοκαρδιογραφία. Σε διάστημα 6 μηνών, η κλίση mPAP/CO βελτιώθηκε σημαντικά με τη σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη (προσαρμοσμένη διαφορά μεταξύ των ομάδων -0,93 mm Hg/L/min· 95% CI -1,80 έως -0,07· p=0,035). Συνοδές οφέλη: υψηλότερη κορυφαία κατανάλωση οξυγόνου (VO2) (+0,9 έναντι -0,6 mL/kg/min· p=0,002), υψηλότερος βαθμολογικός σκορός KCCQ (+10 έναντι +2 σημείων· p=0,002), σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα NT-proBNP και όγκος αριστερού κόλπου (και τα δύο p<0,001), καθώς και εξασθένηση της δυναμικής αύξησης της μιτροπατικής ανεπάρκειας κατά την άσκηση (p=0,020). Ο στόχος δοσολογίας επιτεύχθηκε στο 60% των ασθενών, ενώ η συμπτωματική υπόταση ήταν ο κυριότερος περιοριστικός παράγοντας στην προσαρμογή της δόσης. Τα ευρήματα υποδηλώνουν οφέλη ειδικά για το συγκεκριμένο φαινότυπο, τα οποία χρήζουν επιβεβαίωσης σε μεγαλύτερες κλινικές μελέτες αποτελεσμάτων.
Υπόβαθρο: Η λειτουργική μιτροπαγική ανεπάρκεια λόγω ατριοπαθειας (AFMR) χαρακτηρίζει ένα φαινότυπο υψηλού κινδύνου στην καρδιακή ανεπάρκεια με διατηρημένο κλάσμα εκτόξευσης (HFpEF). Αν και η σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη μειώνει τη λειτουργική μιτροπαγική ανεπάρκεια (MR) στην καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εκτόξευσης (HFrEF), ο αντίκτυπός της στην αιμοδυναμική απόκριση στην άσκηση και το δυναμικό φορτίο της AFMR στην HFpEF παραμένει προς διευκρίνιση. Μέθοδοι: Σε αυτή την πολυκεντρική, τυχαία, ανοιχτής σήμανσης μελέτη με τυφλή αξιολόγηση του πρωτογενούς αποτελέσματος, 84 ασθενείς με συμπτωματική HFpEF και AFMR ≥ μέτριας σοβαρότητας εντός του προηγούμενου έτους ανατέθηκαν σε θεραπεία με σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη (n=41) ή σε τυπική φροντίδα (SOC; n=43). Πρωτογενές αποτέλεσμα ήταν η μεταβολή στο 6μηνο της κλίσης του μέσου αρτηριακού πνευμονικής κυκλοφορίας πίεσης προς την καρδιακή παροχή (mPAP/CO) κατά την άσκηση, η οποία αξιολογήθηκε με καρδιοπνευμονική δοκιμασία άσκησης με ταυτόχρονη ηχοκαρδιογραφία (CPETecho). Δευτερογενή αποτελέσματα περιλάμβαναν τις μεταβολές στην κορυφαία κατανάλωση οξυγόνου (peak VO2), στην ερωτηματολόγιο καρδιακής ανεπάρκειας Kansas City (KCCQ), στα επίπεδα NT-proBNP, στον όγκο και τη λειτουργία της αριστερής κόρης και στη σοβαρότητα της AFMR σε ηρεμία και κατά την καταπόνηση. Αποτελέσματα: Σε 6 μήνες, η σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη βελτίωσε σημαντικά την κλίση mPAP/CO σε σύγκριση με την SOC (προσαρμοσμένη διαφορά μεταξύ των ομάδων στη μεταβολή: -0,93 mmHg/L/min· 95%CI: -1,80 έως -0,07· p=0,035). Αυτή η αιμοδυναμική ωφέλεια συνοδεύτηκε από βελτιώσεις στην peak VO2 (μέση μεταβολή: +0,9 έναντι -0,6 mL/kg/min· p=0,002) και στην KCCQ (διάμεση αύξηση: 10 έναντι 2 βαθμών· p=0,002). Παρατηρήθηκαν σημαντικές μειώσεις στο NT-proBNP και στον όγκο της αριστερής κόρης (p<0,001 και για τα δύο), καθώς και σημαντική εξάλειψη της δυναμικής αύξησης της MR κατά την άσκηση (p=0,020). Ο στόχος δοσολογίας επιτεύχθηκε στο 60% των ασθενών, με την συμπτωματική υπόταση να αποτελεί τον κύριο περιοριστικό παράγοντα για την προσαρμογή της δόσης. Συμπεράσματα: Στην HFpEF και AFMR, η σακουμπιτρίλη/βαλσαρτάνη συνδέθηκε με βελτιώσεις στην αιμοδυναμική απόκριση στην άσκηση και στην peak VO2, καθώς και με μετριασμό της αύξησης της AFMR που προκαλείται από την άσκηση. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ένα όφελος ειδικό για τον φαινότυπο, το οποίο αξίζει να επιβεβαιωθεί σε μεγαλύτερες κλινικές μελέτες έκβασης με τυφλή διπλή μέθοδο και ελεγχόμενες με εικονικό φάρμακο.
