Επίπτωση της υποθεραπείας με αντιθρομβωτική αγωγή στις δυσμενείς κλινικές εξόδους των ασθενών

Σύνοψη

Η υποθεραπεία με αντιθρομβωτικά φάρμακα περιλαμβάνει την παράλειψη χορήγησης, την μη συμμόρφωση, την υποδόση και κλινικές συνθήκες που οδηγούν σε υποθεραπευτικά επίπεδα αντιθρομβωτικής δράσης. Η υποθεραπεία με αντιθρομβωτικά φάρμακα έχει βαθιές επιπτώσεις στην ασφάλεια των ασθενών, τη δημόσια υγεία και το κόστος υγειονομικής περίθαλψης. Λόγω απόκλισης από την κλινική πράξη που βασίζεται σε αποδείξεις, λανθασμένων αντιλήψεων σχετικά με τον κίνδυνο αιμορραγίας έναντι του θρομβωτικού κινδύνου και ανισοτήτων στην πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, πολλοί ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή, φλεβοθρομβοεμβολισμό ή περιφερειακή αρτηριοπάθεια παραμένουν χωρίς θεραπεία ή λαμβάνουν υποβέλτιστη αντιπηκτική δόση. Έχει αποδειχθεί ότι η υποθεραπεία με αντιθρομβωτικά φάρμακα αυξάνει τους ρυθμούς ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου, συστηματικής εμβολής, υποτροπιάζουσας θρόμβωσης και θνησιμότητας. Τα δεδομένα από την πραγματική κλινική πράξη συνεχίζουν να επισημαίνουν σημαντικά κενά στη φροντίδα, τα οποία φαίνεται να εντείνονται σε ασθενείς με ανισότητες στους κοινωνικούς προσδιοριστικούς παράγοντες της υγείας. Η εμφάνιση της διαχείρισης της αντιθρομβωτικής θεραπείας (antithrombotic stewardship), σε συνδυασμό με την αυξανόμενη βιβλιογραφία για την υποδόση αντιθρομβωτικών παραγόντων, αποτελεί μια μετασχηματιστική ευκαιρία για την αντιμετώπιση αυτών των κενών μέσω δομημένων, διατομεακών και βασισμένων σε αποδείξεις προσεγγίσεων. Μέσω της διατομεακής συνεργασίας, οι επαγγελματίες υγείας είναι καλά προετοιμασμένοι να βελτιώσουν την υγεία και την ασφάλεια των ασθενών αναγνωρίζοντας και αναλαμβάνοντας ξανά τη δέσμευση για τη μείωση της υποθεραπείας με αντιθρομβωτικά φάρμακα.