PL
Zaloguj się

Aktualności naukowe ·

Ożywiona debata podczas dorocznych Warsztatów Klinicznych EPCCS ma przynieść praktyczne wskazówki

Praga, 17-18 września 2015

Podczas tegorocznego spotkania EPCCS dużo czasu poświęcono dyskusji i identyfikacji luk w dowodach naukowych, z myślą o opracowaniu praktycznych zaleceń dotyczących postępowania w zakresie ryzyka sercowo-naczyniowego w praktyce lekarza rodzinnego.

Tegoroczne doroczne spotkanie EPCCS odbyło się w Pradze w Czechach. W odpowiedzi na opinie uczestników z poprzednich spotkań zmieniono formułę, tak aby było więcej miejsca na debatę. W osobnych sesjach omówiono kluczowe czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego oraz postępowanie w utrwalonych chorobach układu sercowo-naczyniowego. Najpierw przedstawiono bazę dowodową dla każdego z tematów. Istnieją jednak obszary niepewności, a także luki w dowodach. Omówiono, jak sobie z nimi radzić, w próbie osiągnięcia konsensusu. Wspólne poglądy i doświadczenia zostaną połączone dla każdej sesji, a EPCCS podejmie starania, aby przygotować dokumenty podsumowujące kluczowe punkty i zalecenia konsensusu do publikacji na stronie internetowej i/lub w czasopismach klinicznych.

Główne czynniki ryzyka CVD: zmiany zachowań zdrowotnych

Jednym z kluczowych przesłań sesji poświęconej modyfikacji zachowań zdrowotnych było to, że pacjenci zaskakująco dobrze akceptują interwencję lekarza w zakresie zachowań zdrowotnych. Podczas omawiania z pacjentem strategii poprawy stylu życia ważne jest uznanie, że sama zmiana nie wystarcza. Pomaga omówienie konkretnych kroków i celów oraz umawianie wizyt. Pozytywne podejście, skupiające się na tym, co można zrobić, jest pomocne, dlatego korzystne jest, gdy lekarz rodzinny zna istniejące programy zdrowotne w swoim regionie. Zaangażowanie członków rodziny lub włączenie pacjenta do interwencji grupowej może również zwiększyć motywację i skuteczność.

Kolejnym ważnym spostrzeżeniem jest to, że nawet jeśli na przykład redukcja masy ciała zostaje osiągnięta tylko tymczasowo, korzyść dla innych wskaźników zdrowia (np. ciśnienia tętniczego, HbA1c) jest trwalsza.

Co ważne, dziesięć lat temu wysiłki na rzecz ograniczenia palenia mogły być uważane za bezużyteczne. Stopniowe, niewielkie efekty złożyły się jednak na duży efekt netto. To samo należy mieć na celu w przypadku redukcji masy ciała i innych czynników ryzyka.

Główne czynniki ryzyka CVD: podwyższone stężenie lipidów

W sesji poświęconej podwyższonemu stężeniu lipidów podkreślono znaczenie niedawnego badania IMPROVE-IT. Badanie to wykazało mniejszą częstość zdarzeń przy niższych stężeniach cholesterolu LDL, osiągniętych za pomocą leku niebędącego statyną (ezetymib). Zatem obniżanie stężenia LDL-C samo w sobie ma kluczowe znaczenie dla zmniejszenia ryzyka, a nie plejotropowe działanie przypisywane statynom. Wyniki te potwierdzają hipotezę LDL, która głosi, że obniżanie stężenia LDL-C ma kluczowe znaczenie dla zmniejszenia liczby zdarzeń sercowo-naczyniowych, w odróżnieniu od hipotezy statynowej, według której korzyść sercowo-naczyniowa jest swoista dla statyn.

Chociaż niższe stężenia LDL-C na ogół wydają się korzystne, wyniki badania nie wskazują konkretnych wartości docelowych. Nie przeprowadzono randomizowanego badania klinicznego porównującego leczenie do różnych wartości docelowych LDL-C, dlatego często zalecany cel

W odniesieniu do oceny ryzyka osiągnięto konsensus, że tradycyjne skale ryzyka obecnie sprawdzają się równie dobrze jak jakikolwiek inny biomarker. Jedynym wyjątkiem jest wskaźnik wapnia w tętnicach wieńcowych, jednak nie jest możliwe poddawanie każdego badaniu tomografii komputerowej i narażanie na promieniowanie.

Postępowanie w zaburzeniach lipidowych u osłabionych pacjentów w podeszłym wieku z chorobami współistniejącymi uznano za obszar niedostatecznie zbadany, zasługujący na większą uwagę w przyszłych badaniach.

Główne czynniki ryzyka CVD: podwyższone ciśnienie tętnicze

Podczas drugiego dnia spotkania omawiano kilka aspektów postępowania w podwyższonym ciśnieniu tętniczym (RR). Na przykład, co lekarze rodzinni powinni robić w przypadku nadciśnienia maskowanego, czy warto prowadzić w tym kierunku badania przesiewowe? Leczenie nie wydawało się bardzo korzystne u pacjentów niskiego ryzyka, więc świadomość tego problemu jest prawdopodobnie najważniejsza głównie u pacjentów wysokiego ryzyka.

Istnieją dowody, że pielęgniarki konsekwentnie mierzą niższe skurczowe ciśnienie tętnicze niż lekarze rodzinni u tego samego pacjenta (różnica: 7 mmHg). Oprócz ambulatoryjnego pomiaru ciśnienia tętniczego w celu wykluczenia nadciśnienia białego fartucha, według holenderskiego badania informatywny wydaje się również 30-minutowy pomiar ciśnienia w gabinecie.

W tej sesji przedmiotem debaty były także wartości docelowe leczenia. W aktualizacji wytycznych European Society of Hypertension przedstawiono ograniczone dowody korzyści z dążenia do ciśnienia tętniczego niższego niż 140/90 mmHg. W niedawnym komunikacie prasowym dotyczącym wyników badania SPRINT stwierdzono jednak, że śmiertelność zmniejszyła się o prawie jedną czwartą, a CVD o prawie jedną trzecią w ciągu 2-3 lat obserwacji. Gdy pacjenci osiągali 120 mmHg przy 3 lekach zamiast 140 mmHg przy 2 lekach.

Utrwalona choroba naczyniowa: rozpoznawanie niewydolności serca i postępowanie

Niewydolność serca (HF) była ostatnim tematem tego spotkania. Jest ważna ze względu na złe rokowanie, ale trudna do rozpoznania. Omówiono wiele pytań dotyczących tego, jak najlepiej prowadzić aktywne wyszukiwanie przypadków. Jeśli podejrzewa się HF na podstawie klinicznych reguł decyzyjnych, można oznaczyć BNP. Należy jednak uwzględnić inne czynniki, które mogą zwiększać BNP; na przykład interpretacja wyników BNP u pacjentów z cukrzycą może być trudna. Ponadto nie zawsze jest jasne, co zrobić z wynikami testów dostępnych bez skierowania.

Istnieją różnice między wytycznymi postępowania w HF ESC a na przykład wytycznymi Wielkiej Brytanii w zakresie badań, które należy wykonać.

W odniesieniu do leczenia ważne jest łagodzenie objawów lekami moczopędnymi, aby przeciwdziałać przewodnieniu. Inhibitory konwertazy angiotensyny, antagoniści receptora mineralokortykoidowego i antagoniści receptora angiotensyny II mogą poprawiać rokowanie. Iwabradyna i urządzenia mogą być korzystne, podobnie jak nowy inhibitor receptora angiotensyny i neprylizyny (ARNI, sakubitryl/walsartan), choć prawdopodobnie jeszcze nie w podstawowej opiece zdrowotnej w najbliższej przyszłości.

Ważne jest identyfikowanie pacjentów z HF na ścieżce pogarszania się stanu, aby zaoferować opiekę paliatywną. Należy jednak zauważyć, że jest to bardzo trudne do przewidzenia, ponieważ zmienność indywidualna przebiegu choroby jest bardzo duża. Niezależnie od tego, czy obraz kliniczny się pogarsza, czy poprawia, lekarz rodzinny ma centralną odpowiedzialność na tej drodze.

  • Kliknij tutaj aby obejrzeć filmy z prelegentami i materiały edukacyjne z tego spotkania -

Nadciśnienie tętniczeCholesterolNiewydolność serca

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski