Tirzepatyd stosowany raz w tygodniu w porównaniu z insuliną degludek stosowaną raz na dobę jako leczenie dodane do metforminy z inhibitorami SGLT2 lub bez nich u pacjentów z cukrzycą typu 2 (SURPASS-3)
randomizowane, otwarte badanie fazy 3 w grupach równoległych.
W badaniu SURPASS-3 wykazano, że tirzepatyd był lepszy od insuliny degludek pod względem kontroli glikemii i zmniejszenia masy ciała, gdy dodano go do metforminy z inhibitorem SGLT2 lub bez niego w cukrzycy typu 2. Wyniki wskazały tirzepatyd jako silną alternatywę dla insuliny bazalnej.
Wstęp
Tirzepatyd jest nowym podwójnym agonistą receptorów glukozozależnego peptydu insulinotropowego i GLP-1, rozwijanym w leczeniu cukrzycy typu 2. Celem badania była ocena skuteczności i bezpieczeństwa tirzepatydu w porównaniu z miareczkowaną insuliną degludek u osób z cukrzycą typu 2, u których kontrola glikemii była niewystarczająca podczas leczenia metforminą z inhibitorami SGLT2 lub bez nich.
Metody
W tym otwartym, wieloośrodkowym (122 ośrodki), międzynarodowym (13 krajów) badaniu fazy 3 w grupach równoległych kwalifikujący się uczestnicy (w wieku ≥18 lat) mieli wyjściowe stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) 7,0-10,5%, wskaźnik masy ciała wynoszący co najmniej 25 kg/m2, stabilną masę ciała, nie byli wcześniej leczeni insuliną i przez co najmniej 3 miesiące przed badaniem przesiewowym otrzymywali samą metforminę lub metforminę w skojarzeniu z inhibitorem SGLT2. Uczestników losowo przydzielono (1:1:1:1), z użyciem interaktywnego internetowego systemu odpowiedzi, do grupy otrzymującej tirzepatyd (5, 10 lub 15 mg) we wstrzyknięciu podskórnym raz w tygodniu albo miareczkowaną insulinę degludek we wstrzyknięciu podskórnym raz na dobę, ze stratyfikacją według kraju, HbA1c i jednoczesnego stosowania doustnych leków przeciwhiperglikemicznych. Tirzepatyd podawano początkowo w dawce 2,5 mg, a dawkę zwiększano o 2,5 mg co 4 tygodnie do osiągnięcia przydzielonej dawki. Insulinę degludek podawano początkowo w dawce 10 jednostek na dobę i miareczkowano raz w tygodniu do osiągnięcia stężenia glukozy na czczo w samokontroli poniżej 5,0 mmol/L (<90 mg/dL), zgodnie z algorytmem leczenia do celu, przez 52 tygodnie. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była nie mniejsza skuteczność tirzepatydu w dawce 10 mg lub 15 mg, albo obu, w porównaniu z insuliną degludek w zakresie średniej zmiany HbA1c względem wartości wyjściowej w 52. tygodniu. Kluczowymi drugorzędowymi punktami końcowymi skuteczności były nie mniejsza skuteczność tirzepatydu w dawce 5 mg w porównaniu z insuliną degludek w zakresie średniej zmiany HbA1c względem wartości wyjściowej w 52. tygodniu, przewaga wszystkich dawek tirzepatydu nad insuliną degludek w zakresie średniej zmiany HbA1c i masy ciała względem wartości wyjściowej oraz odsetek uczestników osiągających HbA1c poniżej 7,0% (<53 mmol/mol) w 52. tygodniu. Do wykazania nie mniejszej skuteczności w zakresie różnicy HbA1c między leczeniami przyjęto granicę 0,3%. Analizy skuteczności i bezpieczeństwa przeprowadzono w zmodyfikowanej populacji zgodnej z zamiarem leczenia (wszyscy uczestnicy, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku). To badanie jest zarejestrowane w ClinicalTrials.gov pod numerem NCT03882970 i zostało zakończone.
Wyniki
W okresie od 1 kwietnia do 15 listopada 2019 r. oceniono pod kątem kwalifikacji 1947 uczestników, z których 1444 losowo przydzielono do leczenia. Zmodyfikowana populacja zgodna z zamiarem leczenia obejmowała 1437 uczestników z grup tirzepatydu 5 mg (n=358), tirzepatydu 10 mg (n=360), tirzepatydu 15 mg (n=359) i insuliny degludek (n=360). Przy średniej wyjściowej wartości HbA1c wynoszącej 8,17% (SD 0,91) zmniejszenie HbA1c w 52. tygodniu wyniosło 1,93% (SE 0,05) dla tirzepatydu 5 mg, 2,20% (0,05) dla tirzepatydu 10 mg i 2,37% (0,05) dla tirzepatydu 15 mg oraz 1,34% (0,05) dla insuliny degludek. Margines nie mniejszej skuteczności wynoszący 0,3% został spełniony. Szacunkowa różnica między leczeniami (ETD) w porównaniu z insuliną degludek mieściła się w zakresie od -0,59% do -1,04% dla tirzepatydu (p<0,0001 dla wszystkich dawek tirzepatydu). Odsetek uczestników osiągających HbA1c poniżej 7,0% (<53 mmol/mol) w 52. tygodniu był większy (p<0,0001) we wszystkich trzech grupach tirzepatydu (82%-93%) niż w grupie insuliny degludek (61%). W 52. tygodniu, przy wyjściowej masie ciała 94,3 kg (SD 20,1), wszystkie trzy dawki tirzepatydu zmniejszyły masę ciała (od -7,5 kg do -12,9 kg), natomiast insulina degludek zwiększyła masę ciała o 2,3 kg. ETD w porównaniu z insuliną degludek mieściła się w zakresie od -9,8 kg do -15,2 kg dla tirzepatydu (p<0,0001 dla wszystkich dawek tirzepatydu). Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi u uczestników leczonych tirzepatydem były łagodne do umiarkowanych zdarzenia żołądkowo-jelitowe, których częstość zmniejszała się z czasem. U uczestników leczonych tirzepatydem zgłaszano większą częstość nudności (12-24%), biegunki (15-17%), zmniejszonego apetytu (6-12%) i wymiotów (6-10%) niż u leczonych insuliną degludek (odpowiednio 2%, 4%, 1% i 1%). Hipoglikemię (<54 mg/dL lub ciężką) zgłoszono u pięciu (1%), czterech (1%) i ośmiu (2%) uczestników przyjmujących odpowiednio tirzepatyd 5, 10 i 15 mg, w porównaniu z 26 (7%) przyjmującymi insulinę degludek. Przerwanie leczenia z powodu zdarzenia niepożądanego było częstsze w grupach tirzepatydu niż w grupie insuliny degludek. W trakcie badania zmarło pięciu uczestników; zdaniem badaczy żaden ze zgonów nie był związany z badanym leczeniem.
Wnioski
U pacjentów z cukrzycą typu 2 tirzepatyd (5, 10 i 15 mg) był lepszy od miareczkowanej insuliny degludek, z większym zmniejszeniem HbA1c i masy ciała w 52. tygodniu oraz mniejszym ryzykiem hipoglikemii. Profil bezpieczeństwa tirzepatydu był podobny do profilu agonistów receptora GLP-1.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




