PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Progresja migotania przedsionków po krioablacji lub leczeniu farmakologicznym.

Dwuletnie wyniki badania EARLY-AF wykazały, że początkowa krioablacja nie tylko zapewniała lepszą kontrolę rytmu, lecz także istotnie zmniejszała progresję z napadowego do przetrwałego migotania przedsionków w porównaniu z lekami przeciwarytmicznymi. Ten efekt modyfikujący przebieg choroby wzmocnił argumenty za wczesną interwencją ablacyjną.

Tło

Migotanie przedsionków jest przewlekłym, postępującym zaburzeniem, a postacie przetrwałe migotania przedsionków wiążą się ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych i niewydolności serca. Ablacja cewnikowa jako leczenie początkowe może modyfikować mechanizm patogenetyczny migotania przedsionków i zmieniać progresję do przetrwałego migotania przedsionków.

Metody

Przedstawiamy 3-letnią obserwację pacjentów z napadowym, dotychczas nieleczonym migotaniem przedsionków, włączonych do badania, w którym losowo przydzielono ich do początkowego leczenia kontrolującego rytm za pomocą ablacji balonem kriogenicznym lub do leczenia lekami przeciwarytmicznymi. Wszystkim pacjentom w momencie włączenia do badania wszczepiono implantowalne rejestratory pętlowe, a ocenę przeprowadzano na podstawie pobieranych codziennych zapisów oraz wizyt osobistych co 6 miesięcy. Zebrano dane dotyczące pierwszego epizodu przetrwałego migotania przedsionków (trwającego ≥7 dni lub trwającego od 48 godzin do 7 dni, ale wymagającego kardiowersji w celu jego przerwania), nawrotowej tachyarytmii przedsionkowej (zdefiniowanej jako migotanie, trzepotanie lub tachykardia przedsionków trwające ≥30 sekund), obciążenia migotaniem przedsionków (odsetek czasu w migotaniu przedsionków), wskaźników jakości życia, korzystania ze świadczeń zdrowotnych oraz bezpieczeństwa.

Wyniki

Włączono łącznie 303 pacjentów, z których 154 przydzielono do początkowego leczenia kontrolującego rytm za pomocą ablacji balonem kriogenicznym, a 149 do leczenia lekami przeciwarytmicznymi. W trakcie 36 miesięcy obserwacji epizod przetrwałego migotania przedsionków wystąpił u 3 pacjentów (1,9%) w grupie ablacji w porównaniu z 11 pacjentami (7,4%) w grupie leków przeciwarytmicznych (hazard ratio, 0,25; 95% przedział ufności [CI], 0,09 do 0,70). Nawrotowa tachyarytmia przedsionkowa wystąpiła u 87 pacjentów w grupie ablacji (56,5%) i u 115 w grupie leków przeciwarytmicznych (77,2%) (hazard ratio, 0,51; 95% CI, 0,38 do 0,67). Mediana odsetka czasu w migotaniu przedsionków wynosiła 0,00% (rozstęp międzykwartylowy, 0,00 do 0,12) w grupie ablacji i 0,24% (rozstęp międzykwartylowy, 0,01 do 0,94) w grupie leków przeciwarytmicznych. Po 3 latach hospitalizowano 8 pacjentów (5,2%) w grupie ablacji i 25 (16,8%) w grupie leków przeciwarytmicznych (ryzyko względne, 0,31; 95% CI, 0,14 do 0,66). Poważne zdarzenia niepożądane wystąpiły u 7 pacjentów (4,5%) w grupie ablacji i u 15 (10,1%) w grupie leków przeciwarytmicznych.

Wnioski

Początkowe leczenie napadowego migotania przedsionków za pomocą cewnikowej ablacji balonem kriogenicznym wiązało się z mniejszą częstością przetrwałego migotania przedsionków lub nawrotowej tachyarytmii przedsionkowej w ciągu 3 lat obserwacji niż początkowe stosowanie leków przeciwarytmicznych. (Sfinansowano przez Cardiac Arrhythmia Network of Canada i inne podmioty; numer EARLY-AF w ClinicalTrials.gov, NCT02825979.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski