Ablacja cewnikowa a modyfikacja stylu życia z lekami przeciwarytmicznymi w leczeniu migotania przedsionków
Badanie PRAGUE-25.
W badaniu PRAGUE-25 porównano ablację cewnikową z modyfikacją stylu życia w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi u pacjentów z AF i otyłością. Wyniki wspomagają wybór między inwazyjną a kompleksową zachowawczą strategią postępowania w migotaniu przedsionków.
Wprowadzenie
Otyłość jest istotnym czynnikiem ryzyka migotania przedsionków (AF). W badaniach nierandomizowanych wykazano, że zmniejszenie masy ciała i zwiększenie aktywności fizycznej wiążą się ze zmniejszeniem częstości AF.
Cele
Celem tego badania była ocena, czy leczenie oparte na modyfikacji stylu życia (LFM; ukierunkowane zmniejszenie masy ciała i ćwiczenia fizyczne) w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi (AAD) nie jest gorsze od ablacji cewnikowej (CA) u pacjentów z AF i otyłością.
Metody
W randomizowanym, wieloośrodkowym badaniu nie gorszej skuteczności włączyliśmy pacjentów z napadowym lub przetrwałym AF i wskaźnikiem masy ciała (BMI) 30-40 kg/m2. Pacjentów losowo przydzielono do grup CA vs LFM+AAD w stosunku 1:1. Co 3 miesiące wykonywano 7-dniowe zapisy elektrokardiograficzne metodą Holtera. Pierwszorzędowym punktem końcowym było wolne od AF przeżycie w ciągu 12 miesięcy po randomizacji (tj. brak jakiegokolwiek epizodu AF trwającego >30 s; okres blankingu wynosił 3 miesiące). Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały obciążenie AF, szczytowy pobór tlenu podczas kardiopulmonalnej próby wysiłkowej, zmiany parametrów metabolicznych oraz jakość życia oceniana za pomocą kwestionariusza Atrial Fibrillation Effect on Quality of Life (AFEQT), wszystkie porównywane między randomizacją a 12 miesiącami.
Wyniki
Łącznie włączono i poddano randomizacji 212 pacjentów. Dziewięciu pacjentów wycofało zgodę, w związku z czym do ostatecznej analizy pozostało 203 pacjentów; 100 pacjentów przydzielono do grupy CA, a 103 do grupy LFM+AAD (ogólny wiek 60 ± 9 lat, 31,5% kobiet, BMI 34,9 ± 3,0 kg/m2, 55,7% z napadowym AF); średni czas obserwacji wynosił 23,5 miesiąca. Odsetek pacjentów wolnych od AF po 12 miesiącach wynosił 73,0% (95% CI: 64,3%-81,7%) w grupie CA i 34,6% (95% CI: 25,3%-43,9%) w grupie LFM+AAD (Pnie gorszej skuteczności = 0,99, Pwyższości <0,001). Zmiana masy ciała (-6,4 ± 7,9 kg vs -0,35 ± 4,8 kg; P < 0,001) oraz zmniejszenie HbA1c były bardziej istotne w grupie LFM+AAD niż w grupie CA.
Wnioski
Mimo istotnej poprawy metabolicznej związanej z LFM, CA była skuteczniejsza niż LFM w połączeniu z AAD w zwiększaniu odsetka pacjentów wolnych od AF po 1 roku u pacjentów z AF i otyłością.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




