PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Nakładanie się choroby nerek i cukrzycy w tętniczym nadciśnieniu płucnym.

Retrospektywna międzynarodowa kohorta 555 pacjentów z nowo rozpoznanym PAH (rozpoznanie w latach 2001-2023). U 42% (n=234) występowała przewlekła choroba nerek (PChN) i/lub cukrzyca (nerkowo-cukrzycowa, RD): 45 tylko z cukrzycą, 135 tylko z PChN, 54 z obiema. Pacjenci z RD byli starsi, mieli większe obciążenie chorobami współistniejącymi, gorszą klasę czynnościową WHO i wyższe ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej. W momencie rozpoznania PAH pacjenci z RD rzadziej otrzymywali antagonistów receptora endoteliny (61% vs 69%), a częściej leczenie jednym lekiem (55% vs 45%). W trakcie 2,5 roku obserwacji złożony punkt końcowy zgonu lub hospitalizacji z powodu PAH występował istotnie częściej w grupie RD (HR 1,45; 95% CI 1,07-1,98), podobnie jak śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (HR 1,47). PAH z nakładaniem się choroby nerek i cukrzycy jest częsty, niedostatecznie leczony i rokowniczo gorszy.

Wstęp

Choroby współistniejące zwiększają złożoność tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), ale także otwierają możliwości stosowania terapii o korzyściach wykraczających poza układ sercowo-naczyniowy (CV), zwłaszcza w zakresie zachowania czynności nerek i utrzymania homeostazy glukozy.

Metody

Retrospektywnie przeanalizowaliśmy międzynarodową kohortę pacjentów z nowo rozpoznanym PAH w latach 2001-2023, dla których dostępne były dane o wynikach. Pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (PChN) i/lub cukrzycą (DM) określono jako nerkowo-cukrzycowych (RD). Związek między nakładaniem się RD a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (ACM) lub hospitalizacją z powodu PAH albo samą ACM oceniono za pomocą krzywych Kaplana-Meiera i regresji proporcjonalnego hazardu Coxa.

Wyniki

Spośród 555 kwalifikujących się osób 234 (42%) zaklasyfikowano jako RD: 45 miało DM, 135 PChN, a 54 obie choroby. Na początku badania pacjenci z RD byli starsi i mieli większe obciążenie chorobami współistniejącymi, wyższą klasę czynnościową WHO i wyższe ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej niż pacjenci bez RD; u 36% vs 26% (p<0,01) oszacowano wysokie ryzyko zgonu. W momencie rozpoznania PAH pacjenci z RD rzadziej byli leczeni antagonistami receptora endoteliny (61% vs 69%, p=0,04), a częściej jedną terapią PAH (55% vs 45%, p=0,06). Po 9 miesiącach schematy leczenia były podobne, ale odpowiednio 19% i 32% pacjentów z RD należało do grupy wysokiego lub pośrednio-wysokiego ryzyka, w porównaniu z 4% i 23% pacjentów bez RD (p<0,001). W trakcie obserwacji trwającej 2,5 (1-5) roku ACM/hospitalizacja z powodu PAH oraz sama ACM występowały częściej u pacjentów z RD niż u pacjentów bez RD, odpowiednio z HR 1,45 (95% CI od 1,07 do 1,98, p=0,02) i HR 1,47 (95% CI od 1,05 do 2,04, p=0,02).

Wnioski

PAH z nakładaniem się RD jest częsty, wiąże się z niezaspokojonymi potrzebami terapeutycznymi i gorszymi wynikami.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski