Wspólne mechanizmy patofizjologiczne cukrzycy i zwapniającej choroby zastawki aortalnej
perspektywa immunometaboliczna.
Przegląd mechanizmów immunometabolicznych łączących cukrzycę z przyspieszoną zwapniającą chorobą zastawki aortalnej (CAVD). Cukrzyca konsekwentnie zwiększa ryzyko zwężenia zastawki aortalnej (HR 1,3-1,7), nasilenie zwapnienia i ciężkość choroby, niezależnie od tradycyjnych czynników ryzyka. Autorzy opisują siedem nakładających się szlaków: fenotypowe przełączanie komórek śródmiąższowych zastawki wywoływane hiperglikemią i insulinoopornością, sygnalizację AGE-RAGE, stres oksydacyjny, aktywację inflamasomu NLRP3-IL-1β, dysfunkcję śródbłonka, osteogenne przeprogramowanie BMP-Runx2-Wnt-Notch oraz wzajemne oddziaływanie PChN i receptora mineralokortykoidowego. Metformina, inhibitory SGLT2, inhibitory IL-1β/NLRP3 i strategie obniżania Lp(a) są proponowane jako kandydaci do oceny klinicznej. Przedstawiony model przemawia za randomizowanymi badaniami ukierunkowanymi na zastawkę w CAVD u chorych na cukrzycę.
Podsumowanie
Niniejszy przegląd syntetyzuje mechanizmy immunometaboliczne łączące cukrzycę z przyspieszoną zwapniającą chorobą zastawki aortalnej (CAVD) i ocenia ich implikacje terapeutyczne. Mimo braku farmakoterapii modyfikującej przebieg CAVD cukrzyca konsekwentnie zwiększa ryzyko zwężenia zastawki aortalnej (HR 1,3-1,7), nasilenie zwapnienia i ciężkość choroby, niezależnie od tradycyjnych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Dowody epidemiologiczne, obrazowe i histologiczne wskazują, że zaburzenia glikemii sprzyjają wcześniejszemu początkowi, gęstszym złogom wapnia w zastawce i gorszym wynikom po interwencji. Opisujemy siedem wzajemnie powiązanych i częściowo nakładających się szlaków, za pośrednictwem których cukrzyca przebudowuje zastawkę aortalną: fenotypowe przełączanie komórek śródmiąższowych zastawki (VIC) wywoływane hiperglikemią i insulinoopornością; sygnalizację końcowych produktów zaawansowanej glikacji-RAGE; stres oksydacyjny i dysfunkcję mitochondriów; aktywację inflamasomu NLRP3-IL-1β w makrofagach; naruszenie bariery śródbłonkowej; osteogenne przeprogramowanie BMP-Runx2-Wnt-Notch; oraz wzajemne oddziaływanie PChN i receptora mineralokortykoidowego. Procesy te przekształcają stres metaboliczny w utrzymujący się stan zapalny zastawki, przebudowę macierzy i ektopową osyfikację. Dane mechanistyczne i obserwacyjne uzasadniają ocenę metforminy, inhibitorów SGLT2, inhibitorów IL-1β/NLRP3 i strategii obniżania Lp(a) jako kandydatów do modulowania postępu zwapnienia. Zintegrowane biomarkery metaboliczno-zapalno-obrazowe mają potencjał w stratyfikacji ryzyka i doborze uczestników badań. Ten immunometaboliczny model wskazuje punkty uchwytu dla interwencji i podkreśla pilną potrzebę przeznaczonych do tego, ukierunkowanych na zastawkę randomizowanych badań w CAVD u chorych na cukrzycę, aby przełożyć wnioski mechanistyczne na korzyść kliniczną.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




