PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Porównawcza skuteczność poszczególnych inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 w odniesieniu do wyników sercowo-naczyniowych w cukrzycy typu 2 z umiarkowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym

Emulacja badania docelowego.

Emulacja badania docelowego na podstawie amerykańskich danych rozliczeniowych (komercyjnych i Medicare) dorosłych z cukrzycą typu 2 i umiarkowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy w latach 2015-2020 rozpoczęli stosowanie kanagliflozyny (n=42 877), dapagliflozyny (n=17 871) lub empagliflozyny (n=7648). W ważonej kohorcie (n=137 232; średni wiek 65,7 roku, 81,9% przyjmujących metforminę) ryzyko MACE było nieznacznie mniejsze w przypadku empagliflozyny w porównaniu z kanagliflozyną (HR 0,92; 95% CI 0,87-0,97), co wynikało ze zmniejszenia śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,86). Nie stwierdzono różnic między empagliflozyną a dapagliflozyną ani między dapagliflozyną a kanagliflozyną. Nie było różnic w częstości kryzysów hiperglikemicznych ani hipoglikemicznych między tymi trzema lekami. Trzy najczęściej stosowane inhibitory SGLT2 wykazują porównywalną skuteczność sercowo-naczyniową; lekarze i systemy opieki zdrowotnej powinni przedkładać poprawę dostępu do tej klasy leków nad wybór konkretnego leku.

Wstęp

Inhibitory SGLT2 (kotransportera sodowo-glukozowego 2) zmniejszają liczbę poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE) w cukrzycy typu 2. Nie przeprowadzono jednak bezpośredniego porównania poszczególnych leków z grupy inhibitorów SGLT2, w szczególności wśród dorosłych z umiarkowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy stanowią większość osób z cukrzycą typu 2.

Metody

Wykorzystano dane beneficjentów ubezpieczeń komercyjnych, Medicare Advantage i Medicare fee-for-service do emulacji badania docelowego dorosłych (≥21 lat) z cukrzycą typu 2 i umiarkowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy w latach 2015-2020 rozpoczęli stosowanie kanagliflozyny, dapagliflozyny lub empagliflozyny. Wskaźniki skłonności oszacowano metodą zespołową super learner i włączono je jako wagi odwrotności prawdopodobieństwa leczenia do modeli Coxa, szacując ryzyko MACE, rozszerzonego MACE oraz kryzysów hiperglikemicznych i hipoglikemicznych do 31 grudnia 2022 r.

Wyniki

Ważona kohorta, zrównoważona pod względem wszystkich wyjściowych zmiennych towarzyszących, obejmowała 137 232 pacjentów (średni wiek 65,7 roku [SD, 8,1], 75,3% osób rasy białej niebędących Latynosami, 57,0% mężczyzn, 81,9% przyjmujących metforminę, 11,4% przyjmujących agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego 1), rozpoczynających stosowanie kanagliflozyny (N=42 877), dapagliflozyny (N=17 871) lub empagliflozyny (N=7648). Ryzyko MACE było mniejsze u pacjentów rozpoczynających empagliflozynę w porównaniu z kanagliflozyną (hazard ratio [HR], 0,92 [95% CI, 0,87-0,97]), co wynikało ze zmniejszenia ryzyka śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR, 0,86 [95% CI, 0,80-0,94]). Nie stwierdzono różnicy w MACE między empagliflozyną a dapagliflozyną ani między dapagliflozyną a kanagliflozyną. Nie było różnic w pozostałych wynikach między tymi trzema lekami.

Wnioski

Trzy najczęściej stosowane leki z grupy inhibitorów SGLT2 wykazują podobną skuteczność w odniesieniu do wyników sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 2 i umiarkowanym ryzykiem sercowo-naczyniowym, a różnice między tymi lekami są niewielkie. Lekarze i systemy opieki zdrowotnej powinni przedkładać poprawę dostępu do tych kardioprotekcyjnych terapii.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski