Skuteczność kliniczna inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 u starszych pacjentów hospitalizowanych z powodu niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową.
Analiza danych Medicare z programu Get with the Guidelines-Heart Failure: 8847 pacjentów w wieku ≥65 lat hospitalizowanych z powodu HFrEF w okresie od lipca 2021 r. do czerwca 2023 r., kwalifikujących się do inhibitorów SGLT2, ale jeszcze ich nie otrzymujących (mediana wieku 77 lat, 40% kobiet, mediana LVEF 28%). Inhibitor SGLT2 rozpoczęło przy wypisie 16,5% (n=1464). Po ważeniu nakładania na podstawie wskaźnika skłonności rozpoczęcie stosowania SGLT2i wiązało się niezależnie z mniejszą 12-miesięczną śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (aHR 0,76; 95% CI 0,67-0,86), ponownymi hospitalizacjami z jakiejkolwiek przyczyny (aHR 0,89) i ponownymi hospitalizacjami z powodu HF (aHR 0,84). Wyniki były spójne niezależnie od wieku, płci, rasy/pochodzenia etnicznego, cukrzycy, PChN i LVEF. Wczesne rozpoczęcie stosowania inhibitorów SGLT2 w trakcie hospitalizacji poprawia zatem rokowanie u starszych pacjentów z HFrEF w rutynowej praktyce, w populacji wcześniej niedostatecznie reprezentowanej w RCT.
Wstęp
Inhibitory SGLT2 (kotransportera sodowo-glukozowego 2) (SGLT2i) zmniejszają liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych w randomizowanych badaniach kontrolowanych u pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF), jednak do badań tych włączano pacjentów ambulatoryjnych, stosunkowo młodszych (mediana wieku 66-67 lat). Skuteczność SGLT2i u starszych pacjentów hospitalizowanych z powodu HFrEF w rutynowej praktyce klinicznej w USA nie została dobrze zbadana.
Metody
Badanie obejmowało beneficjentów Medicare w wieku ≥65 lat hospitalizowanych z powodu HFrEF i kwalifikujących się do SGLT2i w programie Get with the Guidelines-Heart Failure w okresie od 1 lipca 2021 r. do 30 czerwca 2023 r. Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były 30-dniowa i 1-roczna śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, ponowna hospitalizacja z jakiejkolwiek przyczyny oraz ponowna hospitalizacja z powodu HF. Związek między SGLT2i a wynikami oceniano za pomocą regresji Coxa i ważenia nakładania z wykorzystaniem oszacowań wskaźnika skłonności.
Wyniki
Łącznie 8847 pacjentów kwalifikowało się do SGLT2i, lecz nie miało ich przepisanych przy przyjęciu do szpitala (mediana wieku 77 lat; 40% kobiet; mediana frakcji wyrzutowej lewej komory 28%); u 1464 (16,5%) pacjentów rozpoczęto SGLT2i do czasu wypisu. Po ważeniu nakładania rozpoczęcie stosowania SGLT2i wiązało się niezależnie z mniejszą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (skorygowane hazard ratio [HR] 0,76 [95% CI, 0,67-0,86]), ponowną hospitalizacją z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,89 [95% CI, 0,81-0,97]) oraz ponowną hospitalizacją z powodu HF (HR 0,84 [95% CI, 0,75-0,95]) w trakcie 12-miesięcznej obserwacji w porównaniu z pacjentami, którym nie przepisano SGLT2i. Wyniki były spójne w podgrupach według wieku, płci, rasy, pochodzenia etnicznego, cukrzycy, przewlekłej choroby nerek i frakcji wyrzutowej lewej komory.
Wnioski
Wśród starszych pacjentów hospitalizowanych z powodu HFrEF rozpoczęcie stosowania SGLT2i do czasu wypisu wiązało się niezależnie ze zmniejszoną śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny, ponownymi hospitalizacjami z jakiejkolwiek przyczyny oraz ponownymi hospitalizacjami z powodu HF. Wyniki te uzasadniają stosowanie SGLT2i w celu poprawy wyników po wypisie u starszych pacjentów hospitalizowanych z powodu HFrEF w rutynowej praktyce w USA.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




