Farmakologiczne obniżanie ciśnienia tętniczego w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych i zgonów w pełnym spektrum nasilenia przewlekłej choroby nerek
metaanaliza danych indywidualnych uczestników.
W tej metaanalizie danych indywidualnych uczestników przeprowadzonej przez Blood Pressure Lowering Treatment Trialists' Collaboration (46 badań, 285 124 uczestników) oceniono obniżanie ciśnienia tętniczego we wszystkich stadiach przewlekłej choroby nerek (PChN). Obniżenie ciśnienia skurczowego o 5 mmHg zmniejszało ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych podobnie u osób z PChN (HR 0,91) i bez PChN (HR 0,90), spójnie we wszystkich stadiach PChN (w tym w stadiach 4–5), przy różnych progach ciśnienia tętniczego (do <120/70 mmHg) i niezależnie od obecności białkomoczu. Jednak względna korzyść była osłabiona w PChN ze współistniejącą cukrzycą (HR 0,96), co podkreśla potrzebę dostosowanych strategii w tej podgrupie wysokiego ryzyka.
Tło
Osoby z przewlekłą chorobą nerek (PChN), zwłaszcza w bardziej zaawansowanych stadiach, były systematycznie niedostatecznie reprezentowane w randomizowanych badaniach kontrolowanych (RCT) dotyczących leczenia obniżającego ciśnienie tętnicze z powodu obaw o bezpieczeństwo, co prowadzi do utrzymującego się niedoboru dowodów dla postępowania w zakresie ryzyka sercowo-naczyniowego w tej grupie wysokiego ryzyka. Zbadano wpływ leczenia obniżającego ciśnienie tętnicze na ryzyko poważnej choroby sercowo-naczyniowej i zgonu w pełnym spektrum stadiów PChN oraz w kluczowych podgrupach klinicznych.
Metody
Przeprowadzono jednoetapową metaanalizę danych indywidualnych uczestników z RCT, w których uczestników losowo przydzielano do terapii obniżającej ciśnienie tętnicze lub do porównawczej. Wykorzystano RCT zgromadzone w zbiorze danych Blood Pressure Lowering Treatment Trialists' Collaboration, opublikowane w dowolnym czasie w dowolnym języku, które kwalifikowały się do włączenia, jeśli miały co najmniej 1000 osobolat obserwacji na ramię, wyjściowe pomiary ciśnienia tętniczego i kreatyniny oraz punkty końcowe typu czas do zdarzenia; wykluczono badania z niejasnymi procedurami randomizacji lub ograniczone do niewydolności serca lub warunków opieki ostrej. Wykluczono uczestników z udokumentowaną niewydolnością serca w wywiadzie lub z ekstremalnymi wartościami kreatyniny. Nie stosowano kryteriów wieku. Pierwszorzędowym punktem końcowym były poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, zdefiniowane jako złożony punkt końcowy obejmujący udar zakończony lub niezakończony zgonem, chorobę niedokrwienną serca albo hospitalizację z powodu niewydolności serca lub zgon z jej powodu. Względne efekty leczenia oszacowano za pomocą stratyfikowanego modelu proporcjonalnego hazardu Coxa. Heterogeniczność efektów leczenia oceniono we wcześniej zaplanowanych podgrupach zdefiniowanych według statusu PChN, stadium PChN (1-5), cukrzycy, białkomoczu i wyjściowego ciśnienia tętniczego. Przeprowadzono stratyfikowaną metaanalizę sieciową, aby zbadać, czy efekty leczenia różniły się w zdefiniowanych podgrupach w obrębie każdej z pięciu głównych klas leków hipotensyjnych. Przegląd systematyczny zarejestrowano w PROSPERO (CRD42018099283).
Wyniki
Z 52 RCT (363 684 uczestników) kryteria kwalifikacji spełniło łącznie 285 124 uczestników z 46 badań randomizowanych; 116 145 (40,7%) stanowiły kobiety, 168 979 (59,3%) mężczyźni, 59 185 (20,7%) miało PChN w punkcie wyjściowym, a 86 067 (30,2%) cukrzycę typu 2. W trakcie mediany obserwacji wynoszącej 4,4 roku (IQR 3,2-5,1) obniżenie skurczowego ciśnienia tętniczego o 5 mm Hg zmniejszało ryzyko poważnej choroby sercowo-naczyniowej u osób z PChN (hazard ratio [HR] 0,91 [95% CI 0,87-0,94]) i bez PChN (0,90 [0,88-0,93]; p interakcji>0,99). Ponadto obserwowane względne zmniejszenia ryzyka były spójne we wszystkich stadiach PChN, w tym w ciężkich stadiach 4-5 (p interakcji>0,99). Podobne efekty leczenia obserwowano w zależności od statusu białkomoczu i w różnych kategoriach ciśnienia tętniczego, do <120/70 mm Hg. Jednak względny efekt leczenia u osób z PChN był wyraźnie osłabiony wśród osób ze współistniejącą cukrzycą (HR 0,96 [95% CI 0,90-1,02]) w porównaniu z osobami bez cukrzycy (0,88 [0,84-0,93]; p interakcji=0,044). Analiza stratyfikowana w obrębie każdej klasy leków wykazała, że efekty swoiste dla klasy leków hipotensyjnych w porównaniu z placebo w odniesieniu do ryzyka choroby sercowo-naczyniowej pozostawały niezmienione we wszystkich badanych podgrupach.
Wnioski
W kontekście zmniejszania ryzyka sercowo-naczyniowego względna korzyść z obniżania ciśnienia tętniczego u pacjentów z PChN jest podobna jak u osób bez PChN, ze spójną skutecznością we wszystkich stadiach PChN, przy różnych progach ciśnienia tętniczego i niezależnie od statusu białkomoczu. Jednak ta względna korzyść jest wyraźnie osłabiona u pacjentów z PChN i współistniejącą cukrzycą, co podkreśla potrzebę dostosowanych strategii terapeutycznych w tej podgrupie wysokiego ryzyka. Ponadto efekty swoiste dla klasy głównych leków hipotensyjnych w PChN odpowiadają obserwowanym w szerszej populacji, niezależnie od stadium PChN lub statusu białkomoczu.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




