Glukozuria jako marker przestrzegania zaleceń dotyczących stosowania inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 i wyników klinicznych w praktyce rzeczywistej.
W kohortowym badaniu z praktyki klinicznej obejmującym prawie 46 000 pacjentów oceniono, czy glukozuria w rutynowym badaniu ogólnym moczu stanowi praktyczny wskaźnik zastępczy przestrzegania zaleceń dotyczących stosowania inhibitorów SGLT2. Po ważeniu odwrotnym prawdopodobieństwem u pacjentów z glukozurią (≥2+) stwierdzono istotnie mniejsze ryzyko śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,78), hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR 0,87) i schyłkowej niewydolności nerek (HR 0,73) w porównaniu z pacjentami bez glukozurii, bez zwiększenia liczby złamań. Wyniki te sugerują, że proste badanie ogólne moczu mogłoby być przydatnym, tanim narzędziem weryfikacji przestrzegania zaleceń terapeutycznych w rutynowej praktyce, co potwierdza skuteczność inhibitorów SGLT2 w praktyce rzeczywistej w opiece sercowo-nerkowej.
Wprowadzenie
Nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych przyczynia się do luki między skutecznością w badaniach a skutecznością w praktyce rzeczywistej. Glukozuria, rutynowo oznaczana w badaniu ogólnym moczu, może służyć jako obiektywny wskaźnik zastępczy oceny przestrzegania zaleceń dotyczących stosowania inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), klasy leków zmniejszających ryzyko choroby nerek, niewydolności serca i zgonu.
Metody
Wykorzystaliśmy dwie kohorty z danych z praktyki rzeczywistej Optum Labs Data Warehouse (2014-2023): kohorta 1 obejmowała 3987 pacjentów z rozliczeniami aptecznymi za inhibitor SGLT2 i badaniem ogólnym moczu wykonanym zarówno przed okresami aktywnej realizacji recept, jak i w ich trakcie; kohorta 2 obejmowała 45 711 pacjentów, którym przepisano inhibitory SGLT2, z badaniem ogólnym moczu wykonanym w ciągu 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Glukozurię zdefiniowano jako stężenie glukozy w moczu 2+ lub większe. Kohortę 2 obserwowano przez średnio 3,3 roku pod kątem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, hospitalizacji z powodu niewydolności serca i schyłkowej niewydolności nerek; złamania wykorzystano jako negatywny punkt końcowy kontrolny.
Wyniki
W kohorcie 1 stosowanie inhibitora SGLT2 (w porównaniu z brakiem stosowania) wiązało się z 18,1-krotnie większymi szansami glukozurii (95% CI, 16,4-20,0), po uwzględnieniu statusu cukrzycy. W kohorcie 2 u 26 657 pacjentów (58%) wystąpiła glukozuria w ciągu 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia inhibitorem SGLT2, co sugeruje przestrzeganie zaleceń. Po ważeniu odwrotnym prawdopodobieństwem leczenia glukozuria wiązała się z mniejszym ryzykiem śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR, 0,78; 95% CI, 0,73-0,83), hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR, 0,87; 95% CI, 0,78-0,98) i schyłkowej niewydolności nerek (HR, 0,73; 95% CI, 0,58-0,91) w porównaniu z brakiem glukozurii. Nie zaobserwowano związku ze złamaniami (HR, 1,00; 95% CI, 0,95-1,06).
Wnioski
Glukozuria wiązała się z przestrzeganiem zaleceń dotyczących stosowania inhibitorów SGLT2 i u pacjentów, którym przepisano inhibitory SGLT2, wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, niewydolności serca i schyłkowej niewydolności nerek.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




