Okołooperacyjne postępowanie z inhibitorami SGLT2
równoważenie ryzyka kwasicy ketonowej z prawidłowym stężeniem glukozy i korzyści sercowo-nerkowych.
W niniejszym przeglądzie omówiono okołooperacyjne postępowanie z inhibitorami SGLT2 u pacjentów z niewydolnością serca, przewlekłą chorobą nerek (PChN) lub cukrzycą typu 2. Chociaż wytyczne zwykle zalecają odstawienie leku na 3–4 dni przed planowym zabiegiem operacyjnym w celu zapobiegania cukrzycowej kwasicy ketonowej z prawidłowym stężeniem glukozy, nowe dane wskazują na konkurujące ze sobą zagrożenia: kontynuowanie leczenia może zmniejszać ryzyko ostrego uszkodzenia nerek i śmiertelności krótkoterminowej, podczas gdy jego przerwanie szybko zmniejsza korzyści sercowo-nerkowe oraz korzyści związane z regulacją objętości płynów. Autorzy opowiadają się za podejściem opartym na stratyfikacji ryzyka, uwzględniającym wskazanie do leczenia, czynność nerek i wątroby, stosowanie insuliny oraz pilność zabiegu. Taki schemat pomaga lekarzom zrównoważyć bezpieczeństwo metaboliczne z ochroną układu sercowo-naczyniowego i nerek w okresie okołooperacyjnym.
Podsumowanie
Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) są ugruntowanymi metodami leczenia cukrzycy typu 2, niewydolności serca i przewlekłej choroby nerek, co w okresie okołooperacyjnym powoduje konieczność zrównoważenia profilaktyki cukrzycowej kwasicy ketonowej z prawidłowym stężeniem glukozy (euDKA) z ochroną sercowo-nerkową. Post, stres chirurgiczny, zakażenie, ograniczone spożycie węglowodanów, zmniejszenie dawki insuliny i hipowolemia mogą nasilać glukozurię i ketogenezę oraz wywoływać euDKA. Większość wytycznych zaleca odstawienie inhibitorów SGLT2 na 3-4 dni przed planowym zabiegiem operacyjnym, choć zalecenia różnią się w zależności od leku, rodzaju zabiegu, czasu trwania postu, obecności cukrzycy i możliwości monitorowania. Nowe dane wskazują na konkurujące ze sobą okołooperacyjne zagrożenia i korzyści. Niewystarczające odstawienie leku oraz zabieg w trybie pilnym wiążą się z kwasicą metaboliczną z dużą luką anionową i kwasicą ketonową, natomiast badania obserwacyjne wiążą przedoperacyjne stosowanie z mniejszym ryzykiem ostrego uszkodzenia nerek i śmiertelności krótkoterminowej. Badania z odstawieniem leku w niewydolności serca sugerują ponadto, że korzyści sercowo-naczyniowe oraz związane z regulacją objętości płynów mogą szybko zanikać po przerwaniu leczenia. Wyniki te podważają jednolite odstawianie leku, ale nie przemawiają za rutynową kontynuacją leczenia w okresie okołooperacyjnym. Postępowanie należy różnicować w zależności od wskazania do leczenia, stężenia hemoglobiny glikowanej, zależności od insuliny, czynności wątroby i nerek, zakażenia i stanu nawodnienia, pilności i inwazyjności zabiegu, przewidywanego czasu trwania postu oraz dostępu do monitorowania stężenia ketonów i równowagi kwasowo-zasadowej. U pacjentów z dużym ryzykiem metabolicznym zazwyczaj konieczne jest zachowanie odpowiedniego przedoperacyjnego okresu odstawienia leku i nasilone monitorowanie, natomiast u pacjentów z małym ryzykiem leczonych przede wszystkim z powodu niewydolności serca lub przewlekłej choroby nerek wymagana jest zindywidualizowana, wielospecjalistyczna ocena. W przyszłych badaniach należy określić strategie odstawiania i wznawiania leku w zależności od wskazania i ryzyka oraz łącznie oceniać euDKA, ostre uszkodzenie nerek, pogorszenie niewydolności serca, uszkodzenie mięśnia sercowego, śmiertelność i powrót do zdrowia po zabiegu.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




