PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Skuteczność i bezpieczeństwo kanagliflozyny są spójne niezależnie od obciążenia politerapią w PChN

badanie CREDENCE.

Analiza post hoc badania CREDENCE wykazała, że kanagliflozyna zachowuje spójną skuteczność i bezpieczeństwo przy różnym stopniu politerapii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek (PChN). Podczas gdy względne zmniejszenie ryzyka dla wyników dotyczących nerek i układu sercowo-naczyniowego było podobne niezależnie od liczby przyjmowanych leków, bezwzględne zmniejszenie ryzyka było znacznie większe u pacjentów przyjmujących pięć lub więcej leków jednocześnie, z powodu ich wyższego ryzyka wyjściowego. Wyniki te wskazują, że sama politerapia nie powinna powstrzymywać lekarzy od przepisywania inhibitorów SGLT2, gdy są one klinicznie wskazane w PChN.

Wstęp

Politerapia w przewlekłej chorobie nerek (PChN) jest powszechna. Lekarze i pacjenci często niechętnie dodają kolejne leki do już złożonych schematów, częściowo z powodu obaw o osłabienie skuteczności i nasilenie działań niepożądanych. Oceniliśmy, czy skuteczność i bezpieczeństwo kanagliflozyny zależą od stopnia politerapii u pacjentów z cukrzycą typu 2 i PChN.

Metody

Przeprowadziliśmy analizę post hoc badania CREDENCE, w którym oceniano wpływ kanagliflozyny na wyniki kliniczne u pacjentów z cukrzycą typu 2 i PChN. Uczestników podzielono na grupy: bez politerapii (0-4 leków), politerapia (5-9 leków) lub hiperpoliterapia (≥10 leków). Względny wpływ kanagliflozyny na wyniki kliniczne i dotyczące bezpieczeństwa oceniano według statusu politerapii z użyciem modeli proporcjonalnych hazardów Coxa. Bezwzględne korzyści oceniano za pomocą regresji Poissona. Pierwszorzędowym wynikiem był złożony punkt końcowy obejmujący podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy, niewydolność nerek lub zgon z powodu choroby sercowo-naczyniowej lub nerek.

Wyniki

Spośród 4401 uczestników 612 (14%), 2404 (55%) i 1385 (31%) zaklasyfikowano odpowiednio do grup bez politerapii, z politerapią i z hiperpoliterapią. Średnia liczba leków wynosiła 8,3 (SD 3,77). Wpływ kanagliflozyny na wyniki dotyczące nerek i układu sercowo-naczyniowego był spójny niezależnie od statusu politerapii, a w odniesieniu do wyników dotyczących bezpieczeństwa nie zaobserwowano interakcji (wszystkie P-interakcji > 0,06). Odsetek przerwań leczenia rósł wraz z obciążeniem lekami, ale był mniejszy w grupie kanagliflozyny niż w grupie placebo, niezależnie od statusu politerapii (P-interakcji = 0,16). Częstość hospitalizacji z jakiejkolwiek przyczyny oraz hospitalizacji z powodu niewydolności serca lub zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych rosła wraz z większym obciążeniem lekami, w związku z czym oszacowano, że bezwzględne zmniejszenie ryzyka jest znacznie większe u pacjentów z politerapią i hiperpoliterapią.

Wnioski

U pacjentów z cukrzycą typu 2 i PChN skuteczność i bezpieczeństwo kanagliflozyny wydają się spójne niezależnie od statusu politerapii, przy większym szacunkowym bezwzględnym zmniejszeniu liczby hospitalizacji i zdarzeń sercowo-naczyniowych u osób z politerapią lub hiperpoliterapią. Wyniki te sugerują, że sama politerapia nie powinna wykluczać rozważenia leczenia inhibitorem SGLT2 u pacjentów z PChN i cukrzycą typu 2, u których leczenie to jest poza tym wskazane.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski